çocuktum büyüdüm DEHB de benle geldi.


Çocukluğumdan beri en çok duyduğum iki kelime: “acele etmeeee”. Aşırı hareketli bi çocuk muydum bilmiyorum çünkü bana göre normaldi her şey. Kapılara tırmandığımı hatırlıyorum, balkondan kaçtığımı da.. Kendimce bi düzenim vardı, dağınıktım, dikkatsizdim, aklıma geleni söylerdim, çok heyecanlıydım ve hep koşardım, yürüyerek merdivenleri sadece hamileyken çıktım sanırım. Ertelerdim her şeyi, zamanında olmasına gerek yoktu daha vakit vardı, ne gerek vardı hemen yapmaya zaten aklıma başka yapacak şeyler geliyodu, hop aklım bi yerde hop başka yerde.. Büyüyene kadar (büyümekle 36 yaşımı kastediyorum:) ) bunları idare etmeyi becerebilmişim ama bi gün her şey tepe taklak oldu, bi yerde bi yanlışlık vardı ama ne? Cevap veremediğim bi sürü soru vardı, inişli çıkışlı bi ruh hali, saçma bi şekilde para harcama, kaygı bozukluğu, depresyon, kafamı toparlayamama, asabiyet, kalp çarpıntısı güm güm vs. vs. Sonra cevabı buldu bi psikolog DEHB, Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu. Sonra yavaş yavaş taşlar yerine oturmaya başladı, ilaç kullanmaya da başlayınca yavaş kelimesi daha anlamlı olmaya başladı. Hikaye de burada başladı benim için.

Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com