BİRİ DEĞERLİ DİĞERİ KIYMETLİ


Denizi olan bir şehirde doğduysan içine mavi kaçmıştır. Gözlerin ne renk olursa olsun isterse kuzguni siyah olsun o mavi orada durur hep. Bu yüzden denizi olmayan bir şehre taşındığında gözlerini hep gökyüzüne çevirirsin. Bir umut denizi görürüm diye. Zordur denizi olmayan şehirde yaşamak, acıklıdır. İçine su serpip ferahlatmaz seni. Alışırsın zamanla… Ne kadar alışabilirsen o kadar alışırsın.

Yeni bir hayat diye geldiğim bu şehirde o yüzden hep hüzünlü oldum. Yaşadıklarım üstüne tuz biber oldu bu hüznün. Hikayeme bu şehirde hem de bu boktan şehirde devam ettim. Şimdi hem gitmek hem kalmak istiyorum. Tuhaf, hangisi iyi olacak bilmeden sürükleniyorum. Biri değerli diğeri kıymetli. Birine değer biçebilirim diğeririnin tarifi yok. Hangisi iyi?

Geldiğimde beni sürükleyen bir kadın vardı. Sonra başka bir kadın içine aldı beni, parçalandım. Parçaları ellerim kanayarak topladım. Bir araya gelmedi bir daha o parçalar. Sonra aynı anda iki kadın o parçaları yapıştırmaya başladı. Aynı anda farklı eller farklı ruhlar dokundu bana. Parçalar yapışmaya başlasa da ellerim kanamaya devam etti. İçimdeki boşluk, gel gitler canımı yaktı. Terketmek istediğim denizsiz şehir yetmez oldu bana. Sokaklarında veda ettiğim kadın o sokaklarda kaldı. Denize doğru yürümek istedim aklım o vedada kaldı. Arkama tekrar tekrar dönüp baktım. Her adım attığımda kendimi o vedaya bakarken buldum. Korktum,geri dönemedim. Ya parçalanırsam gene? Her yer taş bu şehirde. Tek bir taş yeter paramparça olmama. Korkuyorum. Denize gitmek istiyorum, çünkü mavinin içinde kaybolabilirim. Özgür olurum. Sığınabilirim sonsuz gibi görünen maviye. Ruhuma dokunan diğer kadına sığınabilirim. Denizin kenarında bir bankta başımı omzuna yaslayabilirim. Gitsem avunabilirim. Kalsam incinebilirim. Biri değerli diğeri kıymetli. Biri bana şiirler yazarken diğeri elimden tutup ayağa kaldırabilir beni. Hangisi gerçek? Şiir mi ellerim mi? Karar vermek zor, seçim yapmak zor. Zaman diyorum kendi kendime, zaman çözecek beni. Aldığım her nefes bir şey söyleyecek bana. Kulaklarım kapalı şimdi. Zamanı duyuyorum sadece. İncinmek yerine incitmek oldu yaptığım, vicdanım sızlıyor. Uyku yok, huzur yok, beklemek zor geliyor. Sabah bölük pörçük olan uykumdan uyanınca yüzüme tokat gibi çarpıyor bu şehir. Sonra aklıma geliyor iki kadın birinin saçlarına değdiriyorum elimim diğerinin yüzüne dokunuyorum. Hangisi gerçek? Bilmiyorum.

Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com